Sunday, 10 May 2009

Our country is closed in



Below is Giorgios Seferis’ poem Our country is closed in. It was set to music by Yiannis Markopoulos in 1973 and I’ve made available the original recording in Radio Akritas. The video above is a version performed by the Greek-American singer Elli Paspala.

Our country is closed in
Our country is closed in, all mountains
that day and night have the low sky as their roof
We have no rivers, we have no wells, we have no springs,
only a few cisterns – and these empty – that echo, and that
we worship.

A stagnant hollow sound, the same as our loneliness
the same as our love, the same as our bodies.
We find it strange that once we were able to build
our houses, huts and sheepfolds.
And our marriages, the cool coronals and the fingers,
become enigmas inexplicable to our souls.
How were our children born, how did they grow strong?

Our country is closed in. Two black Symplegades
close it in. When we go down
to the harbours on Sunday to breathe
we see, lit in the sunset,
the broken planks from voyages that never ended,
bodies that no longer know how to love.

Ο τόπος μας είναι κλειστός
Ο τόπος μας είναι κλειστός, όλο βουνά
που έχουν σκεπή το χαμηλό ουρανό μέρα και νύχτα.
Δεν έχουμε ποτάμια, δεν έχουμε πηγάδια, δεν έχουμε πηγές.
μονάχα λίγες στέρνες, άδειες κι αυτές, που ηχούν και που
τις προσκυνούμε.

Ήχος στεκάμενος, κούφιος, ίδιος με τη μοναξιά μας,
ίδιος με την αγάπη μας, ίδιος με τα σώματά μας.
Μας φαίνεται παράξενο που κάποτε μπορέσαμε να χτίσουμε
τα σπίτια, τα καλύβια και τις στάνες μας.
Και οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα,
γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας.
Πώς γεννήθηκαν, πώς δυναμώσανε τα παιδιά μας;

Ο τόπος μας είναι κλειστός. Τον κλείνουν
οι δυο μαύρες Συμπληγάδες. Στα λιμάνια
την Κυριακή σαν κατεβούμε ν' ανασάνουμε,
βλέπουμε να φωτίζουνται στο ηλιόγερμα
σπασμένα ξύλα, από ταξίδια που δεν τέλειωσαν
σώματα που δεν ξέρουν πια πώς ν' αγαπήσουν.

No comments: